Als kind had Henriëtte Meeske al de wens: ooit in Assendorp wonen. ‘Ik zei altijd: als ik groot ben, wil ik hier wonen,’ vertelt ze stralend. ‘Het is gewoon zo’n fijne wijk. De buren kletsen met elkaar, het voelt als een dorp in de stad.’ Een jaar geleden was het zover. Ze kocht, op haar 27e, haar eerste huis: een jaren¬dertigwoning met karakter, maar ook met werk aan de winkel. ‘Toen ik binnenstapte, was ik meteen verliefd,’ zegt ze. ‘Ik kan echt door iets heen kijken. Overal zag ik potentie om het mijn plekje te maken.’ En dat deed ze. Er werd gesloopt, geschuurd en weer opgebouwd.
De start van de verbouwing
‘Je hebt geen idee waar je aan begint. En dat is misschien maar goed ook,’ zegt ze met een glimlach. ‘Er komt zóveel op je af: stopcontacten, tegels, verfkleuren, leidingen. En dan nog de keuzes voor isolatie.’ In haar zoektocht naar informatie kwam ze terecht bij een inloopavond van 50 Tinten Groen Assendorp. ‘Ik wist dat ik wilde verduurzamen, maar hoe en waar te beginnen? Op internet en social media lees je van alles, maar je weet eigenlijk niet wat klopt. Tijdens die avond kon ik gewoon met mensen praten die er echt verstand van hebben. Dat was heel fijn.’ Via die bijeenkomst kwam ze in contact met twee lokale partijen die haar verder hielpen. ‘Zij hebben uiteindelijk mijn glas, vloer en zolder geïsoleerd. Ik kreeg korting via het collectief en kon ik gebruikmaken van subsidie.’ Ze lacht: ‘Zo’n subsidie aanvragen klinkt ingewikkeld, maar dat valt mee. Het is juist belangrijk om het te doen, het maakt het beter betaalbaar.’
Met lef aan de slag
Naast alle zichtbare veranderingen vond ze het net zo belangrijk dat het huis toekomstbestendig werd: goed geïsoleerd en klaar voor de komende jaren. ‘Ik wist dat het een groot project zou worden, maar ik dacht: ik doe het gewoon,’ zegt ze nuchter. ‘Je leert er zóveel van, ook over jezelf. En ja, ik durf nu wel te zeggen dat ik handig ben geworden. Je voelt je gewoon superstoer als vrouw alleen met een boormachine in je hand.’ Henriette wil de oude charme van het huis combineren met moderne elementen: ‘Ik wilde de jaren-dertigdetails behouden zoals de paneeldeuren en de trapleuning, maar het wel combineren met moderne elementen. Het moest echt míjn thuis worden. Nu het steeds meer af is, voelt dat ook meer zo. Ik zit hier met een koffietje en denk: ja, dit klopt.
Van klusser tot inspiratiebron
Wat begon als een klusproject groeide onverwacht uit tot een groot online avontuur. ‘Ik had voor mijn verbouwing 300 volgers op een privé-Instagramaccount (@henriettemeeske). Een vriendin zei: ‘Maak het openbaar, het is leuk om de verbouwing te delen.’ Toen heb ik een video geplaatst en die is inmiddels één miljoen keer bekeken. Binnen een week had ik 10.000 volgers. Nu zijn het er 34.000.’ Haar video’s, waarin ze nuchter en eerlijk laat zien hoe ze haar verbouwing aanpakt, slaan aan. ‘Ik laat niet alleen de mooie plaatjes zien, ook de chaos en het vele werk. Mensen waarderen dat en het inspireert ze. Soms krijg ik berichten van mensen die zeggen: ‘Door jou durf ik ook te beginnen!’ Dat vind ik zó leuk.’ In de supermarkt wordt ze inmiddels herkend. ‘Dan zegt iemand: ‘Jij bent toch van dat klushuis?’ Ze lacht breed. ‘Het blijft bizar, maar ook heel gezellig.’
Genieten van wat nog komt
Dankzij een initiatief als 50 Tinten Groen had Henriëtte houvast bij het verduurzamen van haar huis en nu inspireert ze anderen om ook aan de slag te gaan. Als je haar vraagt wat ze anderen wil meegeven, zegt ze zonder aarzelen: Laat dingen los en geniet! Je hoeft niet alles tegelijk te doen, dat probeer ik mezelf ook telkens te vertellen. Het lukt niet altijd, maar je hebt er veel meer plezier van als je minder aan het stressen bent.’ Haar verbouwing is nog niet helemaal klaar, maar dat stoort haar niet. ‘Ik probeer er echt van te genieten dat het nu nog niet af is. Als straks de lampen hangen of de keuken klaar is, denk ik: wauw, kijk wat ik allemaal gedaan heb. Tussen de oude jaren¬dertigdetails, de nieuw geïsoleerde ramen en de filmpjes die duizenden mensen inspireren, is één ding duidelijk: Henriëtte heeft haar Assendorpse droom meer dan waargemaakt.
Foto: Natascha van Zaanen
Tekst: Jennifer Bootsma